دنیای بی روح

دلم از اینجا هم گرفته است . معرفت در دنیای مجازی باقی مانده بود که آن هم از بین رفته . اگر هم نرفته آنقدر کمرنگ است که برای دیدنش ذره بین لازم است ! همه چیز تبدیل شده به حرف ، ادعا و تظاهر . اینجا هم آلوده شد !

دلم می خواهد فقط غرق در دنیای بچه ها باشم . از دنیای آدم بزرگ ها بگذارم و بروم . از دنیایی که منطق های زیادش و منم منم هایش روحم را خسته کرده است .

برای حرف زدن با بچه ها می توانید روی پاهایتان بنشینید قدتان را هم قدشان کنید . صدایتان را بچه گانه کنید تا مثل آنها حرف بزنید . اما نمی توانید مثل بچه ها آرزو کنید . چون دنیایتان آنقدر ناب نیست . دنیای بچه ها را با حرف های بزرگسالانه ای که منطق درش وارد شده و دیگر خالص نیست آلوده نکنید . 

 
.
.
.

این هم پایان !!!